روزهای عجیبی را می گذرانیم! روزهایی که همه در یک موضوع احساس مشترک دارند! با هر کس هم کلام می شوی خواسته یا ناخواسته تمایل دارد به این موضوع بپردازد و خلاصه اینکه نقل اغلب مجالس مشترک شده است! ناخودآگاه روی این نکته تمرکز کردم؛ چند ماهی است که می بینم با هر قشری با هر سلیقه ای از مردم که هم صحبت می شوم، همه نگران هستند! همه استرس و اضطراب دارند! در واقع همه نگران «آینده» هستند.

«آینده»ای که سالهاست بی اعتبارترین موضوع در کشورمان شده است. اینکه نمی دانی فردا، هفته آینده، حتی آخر هفته چه می شود و چه اتفاقی انتظار ما را می کشد! انگار همه خود را بی تأثیر در اتفاقات آینده می بینند! همه تسلیم شده اند! همه کم آورده اند! دست خودمان یا خودشان نیست! نگرانیم و نگرانند! 

و نگرانی از آینده چقدر کشنده است! از بین برنده انگیزه؛ از بین برنده شادی لحظه ها و...

اینکه آیا نقطه پایانی برای این جنس از نگرانی ها وجود دارد؟ اینکه آیا هدف قابل ارزشی برای اضطرابها تعریف شده است؟ اینکه آیا تحمل چنین شرایطی...

بگذریم و سکوت کنیم و صبر و انتظار و 

باز هم نگرانی

آینده

انگیزه

شادی

نگرانی

استرس 

اضطراب

چرا؟ 

چرا؟

هدف؟

مسیر؟

ارزشش را دارد؟

به چه قیمتی؟

بگذریم.