یکی از برنامه های پر بیننده و جالب شبکه های تلویزیونی خارجی این است که به رسم و رسومات و آداب و سنن قومیتهای مختلف می پردازد و ضمن تهیه مستندهای مفصل و دیدنی، از کارهایی که یک قوم بنا بر رسوم گذشته انجام می دهند و این آداب اغلب دارای پیشینه نیاکان آنهاست و بر حسب اعتقادات خود گاهی پر و بالی به آن داده اند و رنگ و لعابش را زیاد کرده اند، تصویربرداری و مستندسازی می کنند.

دقت که کردم برخی از آداب مردمان که مورد توجه شبکه های تلویزیونی قرار می گیرد شناخته شده و معروف نیستند؛ مثلا در یک روستا یا شهر کوچکی در یکی از کشورهای آفریقایی، عده ای از مردم مراسم ویژه ای دارند که سوژه آنها شده و تعداد افرادی که در آن مراسم به ندرت به یکصد نفر برسد؛

گرچه اغلب آن مراسم از نظر بیننده جالب بوده و باعث آشنایی با فرهنگ و رسوم آنها می گردد، اما کم هستند مراسماتی که دارای زمینه دینی و مذهبی باشند.

شبکه های تلویزیونی با تهیه اینگونه مستندها و معرفی خرده فرهنگ ها و رسومات قبایل مختلف از نقاط دور افتاده و نزدیک، مخاطب و بیننده خود را سرگرم می کنند و  هم اینکه از گستره قلمرو رسانه ای خود می گویند.

به صحبتهای دوستم فکر کردم که همین دو روز قبل از سفر کربلا برگشته است؛ تعریف می کرد که مردم عراق چقدر به زائرین امام حسین (ع) احترام می گذارند و با روی خوش از زائرین پذیرایی می کنند و آنچه را که دارند، خالصانه در خدمت زائرین قرار می دهند؛ می گفت دو شب را در منزل یک نفر عراقی گذراندیم که شغلش وکالت بود؛ می گفت به اصرار زیاد ما را در منزلش مهمان کرد و در پذیرایی و احترام، سنگ تمام گذاشت. از تکریم و احترام مردم عراق بسیار گفت.

اینها را گفتم که به اینجا برسم که امروزه هر کشوری که رسانه ای قدرتمندتر در اختیار داشته باشد، برتری ملموسی نسبت به رقبا دارد و این برتری و قدرت در دنیای مجازی چنان پیشرفت کرده است که در مدت زمان کوتاهی می توانند با شیوه های گوناگون و تکرار از طریق رسانه ها مختلف، اهداف خود را به مخاطب القا کنند.

به این موضوع فکر کردم که ای کاش رسانه ای قدرتمند نیز در اختیار مسلمانان بود و از این پیاده روی اربعین مستندی تهیه می کرد و این عشق و علاقه وصف ناشدنی و تکرار نشدنی و بی مانند را به مردم سراسر دنیا معرفی می کرد.

تیتر این خبر را ببینید: «وزیر حمل و نقل عراق گفت: تعداد زائران امام حسین(ع) تاکنون از مرز 26 میلیون نفر فراتر رفته است و پیش بینی می شود تعداد آنان تا فردا به 27 میلیون نفر برسد.»

در هیچ جای دنیا نمی توان مراسمی پیدا کرد که جمعیت میلیونی با عشق و ارادت دینی و مذهبی، اینگونه با یک هدف در یک مسیر گام بردارند. در هیچ جای این کره خاکی نمی توان یافت مردمی که با عشق و علاقه هر آنچه را که دارد به مسافری تقدیم کند؛ اکرامش کند؛ پاهایش را ماساژ دهد!! و این همه را به «رایگان» انجام دهد!

اما همان شبکه های تلویزیونی که به یک گروه قلیل در کشوری دورافتاده توجه کرده و مراسم آنها را جالب توجه می داند به این واقعه عظیم راهپیمایی اعتقادی توجهی نمیکند، مستندی نمی سازد و این بزرگترین واقعه کمترین انعکاس را در رسانه هایشان دارد!

پیاده روی کربلا می داند که:

گام نهادن در این مسیر خستگی جسمی دارد؛

هیچگونه هتل و امکانات رفاهی را نباید انتظار داشته باشد؛

احتمال از دست دادن جانش وجود دارد؛

هزینه دارد؛

اما پیاده روی حرم امام حسین(ع) می داند که با گام نهادن در این مسیر سختی را به جان می خرد  و می رود چون عشق به امام حسین(ع) دارد.

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین(ع)

السلام علیک یا علی بن الحسین(ع)

السلام علیک یا ابالفضل العباس(ع)